Wernisaż wystawy „Hommage a Stanisław Ignacy Witkiewicz”

W

ZaproszenieStanisław Witkiewicz (1851-1915) w swych tekstach krytycznych protestował przeciw wartościowaniu dzieł sztuki wedle ważności tematów. Jego zdaniem kryteria oceny winny wypływać z samego artyzmu.
Stanisław Ignacy (1885-1939) wielokrotnie nawiąże do refleksji ojca, postulując odkrywanie idei malarstwa w formie, a nie w treści. Uważa, że przyrównywanie dzieł sztuki do natury jest nieporozumieniem. Wszak sztuka nie oferuje wiernego jej odzwierciedlenia. Celem malarstwa – pisał – nie jest i nigdy nie było odtwarzanie, a nawet indywidualna interpretacja widzialnego świata, jak sądzi większa część publiczności, a nawet “znawców” sztuki, tylko stworzenie konstrukcji form na płaszczyźnie stanowiących nierozerwalną całość – Czystą Formę, która powinna wyrastać z pełnego zaangażowania się człowieka
w akcie twórczym. Akcentuje autonomię obrazu i jego własne reguły budowy.
Dramaty Witkacego przesyca obawa przed przyszłością, w której społeczeństwo wolnych jednostek zastąpi szara masa, podatna łatwej manipulacji. Podobnie jak w malarstwie,  w teatrze chodzi o możliwość zupełnie swobodnego deformowania życia lub świata fantazji dla stworzenia całości, której sens byłby określony tylko wewnętrzną, czysto sceniczną
konstrukcją, a nie wymaganiem konsekwentnej psychologii i akcji według jakichś życiowych założeń, które to kryteria mogą odnosić się do sztuk będących spotęgowaną reprodukcją życia. Świat jego powieści i dramatów ulega degeneracji, ginie wszelka kultura wraz z wygasaniem wnętrza człowieka, z zanikiem uczuć metafizycznych.
Bogaty, wielowątkowy dorobek Witkacego, który stał się nam naprawdę bliski, był inspiracją w tworzeniu naszych prac. W ten sposób wpisaliśmy się w rok 2015 – ogłoszony Rokiem Witkiewiczów.